Przez całą swą harcerską drogę jestem instruktorem Hufca ZHP Gdańsk-Wrzeszcz-Oliwa. Tu 46 lat temu złożyłem Obietnicę Zucha. Po zuchach miałem przerwę i wróciłem jako harcerz starszy (dzisiejszy wędrownik) do czteropoziomowej 33 Harcerskiej Drużyny Wodnej im. kpt. ż.w. Konstantego Maciejewicza. W niej byłem zastępowym, złożyłem Zobowiązanie, a w 1999 r. po połączeniu się 33 HDW z 7 WDH zostałem pierwszym drużynowym dużej wodnej drużyny wielopoziomowej, istniejącej do dziś 733 Morskiej Drużyny Harcerskiej „Panta rhei”. Funkcję tę pełniłem przez 3 lata, po przekazaniu drużyny działałem przez lata w Zespole Pilota Chorągwi (czyli referacie specjalności wodnej o własnej, tradycyjnej nazwie).
Były to czasy, gdy w jachtklubach Zatoki Gdańskiej istniało jeszcze wiele niezbyt dużych jachtów morskich, stanowiących następny świetny krok rozwoju dla kogoś umiejącego pływać mazurską kabinówką. Sporo pływaliśmy po Zatoce i bliskim Bałtyku z kadrą 733 MDH i innych drużyn chorągwi, z czasem „dorastając” do pełnomorskich jachtów klasy „Opal” czy „J-80”, na których zwiedzaliśmy Bałtyk i Morze Północne, a z czasem także Morze Śródziemne i atlantyckie brzegi Europy. Robiąc staż do patentu kapitańskiego, płynąłem dwa razy „Zawiszą”, ale mnie nie wciągnęło – moje serce zostało na „Opalach”...
W 2004 r. komenda chorągwi zaprosiła mnie do chorągwianej KSI, otwierając przede mną drugie, aktualne do dziś pole służby. Równolegle w latach 2005-2011 byłem przewodniczącym i wiceprzewodniczącym hufcowej KSI. W 2014 r. zostałem przewodniczącym chorągwianej KSI, którą to funkcję pełnię do dziś.
W latach 2011-2015 byłem komendantem naszego Hufca. W trakcie kadencji wszedłem w kontakt z hufcowym środowiskiem Nieprzetartego Szlaku i po przekazaniu sznura komendanta zacząłem w nim pomagać. W 2016 r. drużyna „Zielonych Koniczyn” przekształciła się w szczep, a w 2018 r. kadra szczepu powierzyła mi sznur komendanta. Również tę funkcję pełnię do dziś, ku pewnej uciesze osób pamiętających dawne dyskusje o zaletach i wadach drużyn wielopoziomowych w porównaniu ze szczepami, kiedy to zdecydowanie trzymałem stronę drużyn wielopoziomowych...
Pełniłem wiele funkcji w harcerskich władzach poza swoim hufcem. Między innymi byłem:
Wszystkie te doświadczenia spoza działalności harcerskiej przyniosły mi szereg szczególnie przydatnych umiejętności, takich jak:
Jeśli uczynisz słuchanie i obserwację swoim zajęciem, zyskasz znacznie więcej niż przez mówienie.
Ta statutowa kompetencja jest w największym stopniu ze wszystkich przypisana konkretnie osobie Przewodniczącego.
hm. Krzysztof Pater: Zasady wykonywania tego zadania określa Uchwała Rady Naczelnej ZHP w sprawie wyróżnień honorowych w ZHP. Jako Przewodniczący ZHP chcę kontynuować dotychczasową praktykę nadawania Krzyża „Za Zasługi dla ZHP” i „Medalu Wdzięczności ZHP”, wyrażając także nadzieję, że obecni członkowie Kapituły tych Odznaczeń wyrażą gotowość kontynuacji swojej służby. Podstawowym sposobem realizacji tego zadania będzie rozpatrywanie wniosków Naczelnika ZHP i komendantów chorągwi. Uprawnienie Przewodniczącego ZHP do nadawania odznaczeń i wyróżnień z własnej inicjatywy zamierzam wykorzystywać jak dotychczas bardzo sporadycznie, jedynie w szczególnych sytuacjach.
Wierzymy, że Rada Naczelna ZHP powinna być przestrzenią realnej współpracy, odpowiedzialnych decyzji i wspólnego wyznaczania kierunku rozwoju Związku. Chcemy Rady,
która słucha uważnie, patrzy szeroko i działa sprawnie – czerpiąc z różnorodnych doświadczeń instruktorów i środowisk, ale zawsze pracując na wspólny cel.
Naszym celem jest Rada Naczelna podejmująca mądre decyzje, dobrze przygotowana merytorycznie i sprawnie zarządzana. Rada, która będzie miejscem głębokich dyskusji, ale też organem zdolnym do wypracowywania wspólnych rozwiązań i podejmowania decyzji ważnych dla całego Związku.
Statut ZHP określa, że Przewodniczący „kieruje działalnością Rady Naczelnej”, ale równocześnie stanowi, że „w zakresie nieuregulowanym w Statucie [...] władze kolegialne określają swoją organizację i regulamin pracy”. Oznacza to, że system funkcjonowania Rady musi zostać wypracowany wspólnie przez Przewodniczącego i samą Radę. W oparciu o doświadczenia minionych kadencji chcemy zaproponować Radzie pewien schemat organizacji, ale jako punkt wyjścia do dyskusji, nie zamknięty projekt do przyjęcia. Ważnym elementem systemu pracy Rady byłaby także okresowa i doraźna ewaluacja funkcjonowania Rady i otwartość na zmiany, jeśli wspólnie zauważymy, że jakieś rozwiązanie nie spełnia pokładanych w nim oczekiwań.
Chcemy zaproponować przyszłej Radzie próbę znalezienia złotego środka między różnymi modelami funkcjonowania Rady w kilku ostatnich kadencjach. Oparcie pracy Rady przede wszystkim na stałych zespołach tematycznych pozwoli równomiernie rozłożyć obciążenie pracą między członków Rady, uwzględnić różne punkty widzenia od samego początku prac nad danym zagadnieniem, a także dzięki poczuciu odpowiedzialności za cały obszar zapewnić monitorowanie i nadzór nad toczącymi się działaniami z jego zakresu. Z drugiej strony, sztywny podział Rady na zespoły tematyczne bardzo ogranicza członkom możliwość angażowania się w interesujące ich tematy, bo wiele osób interesuje się zagadnieniami z więcej niż jednego obszaru. Zaproponujemy więc różne rozwiązania, dające realne możliwości aktywnego włączenia się członków Rady w prace nad zagadnieniami, które nie są przypisane do ich zespołów. Ważnym elementem takich rozwiązań musi być też sposób komunikacji, zapewniający członkom Rady informacje o wszystkich pracach prowadzonych w Radzie, także poza ich „własnym zespołem”.
Praktyka funkcjonowania Rady musi być oparta na równowadze pomiędzy sprawnością i skutecznością działania, efektywnością i innymi zaletami zbiórek na żywo oraz racjonalnością wydatkowania środków finansowych. Zaproponujemy Radzie początkowo schemat 4 zbiórek na żywo rocznie, powiązanych z kroczącym planem pracy oraz dodatkową możliwością krótkich zbiórek w trybie zdalnym, jeśli omówienie na nich konkretnych zagadnień pomoże zachować konieczną sprawność działania Rady a zarazem nie będzie stanowiło uszczerbku w jakości pracy Rady.
Ważnym aspektem pracy Rady musi być jej transparentność. Kadra Związku musi mieć dostęp do informacji o bieżących pracach Rady. Ważnym, ale nie jedynym elementem tego procesu powinna być możliwość odtworzenia nagrań ze zbiórek Rady Naczelnej.
Chcemy jednak ponownie podkreślić, że funkcjonowanie Rady Naczelnej jest odpowiedzialnością całej Rady, nie tylko Przewodniczącego ZHP. Opisana ramowa wizja to propozycja działania przynajmniej w pierwszym roku kadencji, którą przedstawimy Radzie. O ostatecznym pomyśle na działanie RN zdecydujemy wspólnie. Później niezbędnym elementem funkcjonowania jest też oczywiście ewaluacja obserwowanej praktyki i otwartość na wprowadzanie zmian, jeśli pierwotne założenia nie spełnią pokładanych w nich nadziei.
Przewodniczący ZHP stoi na straży jedności, zasad ideowych i tradycji Związku Harcerstwa Polskiego, dbając o to, aby cała działalność organizacji pozostawała wierna jej misji wychowawczej oraz ponadczasowym wartościom harcerskim. Jego odpowiedzialność polega nie tylko na symbolicznym reprezentowaniu wspólnoty, ale także na aktywnym wzmacnianiu więzi między wszystkimi członkami organizacji – od najmłodszych harcerzy po doświadczonych instruktorów. Przewodniczący troszczy się o atmosferę wzajemnego szacunku, dialogu i współpracy, dzięki którym możliwe jest harmonijne funkcjonowanie ZHP jako ogólnopolskiej wspólnoty wychowawczej zróżnicowanych środowisk. To bardzo ważne zadanie Przewodniczącego ZHP, wymagające dialogu, dyskrecji, umiejętności mediacyjnych, a gdy potrzeba także szybkiej reakcji i zdecydowania. W procesach decyzyjnych harcerskich władz wartością nadrzędną powinno być szukanie kompromisu – szczególnie przy rozstrzygnięciach o charakterze strategicznym jest to ważny sposób utrzymywania jedności Związku, dlatego będziemy czuwali, aby nie umknęło to ich uwadze. Rola Przewodniczącego jest także ważna i istotna w sytuacjach nadzwyczajnych, z jakimi mierzy się organizacja.
Przewodniczący zajmuje się w swojej działalności pielęgnowaniem pamięci i dorobku organizacji, udziela wsparcia inicjatywom, które utrwalają pamięć o tym, co było dawniej, jednocześnie zachęcając do ich twórczego rozwijania w odpowiedzi na wyzwania współczesnego świata. Będziemy dbać o to, aby ZHP pozostało organizacją zakorzenioną w swojej historii, a zarazem otwartą na zmiany i potrzeby kolejnych pokoleń.
Fundamentem harcerstwa jest zasada braterstwa. Bez tej zasady w czystej postaci nie będzie prawdziwie harcerskiego ZHP – dlatego szczególne znaczenie dla całej kadry Związku musi mieć 4. pkt Prawa Harcerskiego: Harcerz w każdym widzi bliźniego, a za brata uważa każdego innego harcerza. W sytuacji, gdyby pojawiło się ryzyko konfliktów i nieporozumień, będziemy inicjować i wspierać prawdziwie harcerski dialog zarówno z udziałem różnych władz, nie tylko naczelnych, jak i poszczególnych instruktorów.
Pojawiające się w ostatnich latach na różnych szczeblach Związku zjawiska typowe dla świata korporacji, z rosnącym udziałem sformalizowanych funkcji kontrolnych, coraz większą biurokracją i formalizowaniem nawet najprostszych działań, szczególnie w relacjach pomiędzy władzami, czy indywidualne zachowania niektórych instruktorów wzorowane na wątpliwych moralnie wzorcach ze świata polityki mogą stopniowo przekierowywać ZHP na ścieżkę odchodzącą od harcerskich zasad i tradycji. Będziemy podejmować działania zmierzające do eliminacji lub marginalizacji takich zjawisk.
Osobisty przykład instruktora odgrywa szczególną rolę w harcerskim systemie wychowawczym, dlatego rolą Przewodniczącego ZHP jest reagowanie na najbardziej negatywne przypadki zachowań, które nie mogą stać się wzorcem dla innych. W takich sytuacjach podstawowym narzędziem reakcji powinien być dialog, zachęta do refleksji i przemyślenia. Od wielu lat instruktorki i instruktorzy zwracają się do nas z problemami i dylematami, jakie napotykają podczas instruktorskiej służby - nic się nie zmieni, nadal chcemy służyć w takich sytuacjach radą i pomocą. Niezależnie od wszystkich formalnych zadań i uprawnień Przewodniczący ZHP powinien być jak starszy brat i takim „bratem” lub „siostrą” każde z nas zamierza być.
Prawo ZHP to przede wszystkim Statut – tego prawa nie można „naginać pod bieżące potrzeby” czy „twórczo interpretować”. Zamierzamy zdecydowanie stać na straży Statutu ZHP. Rolę Przewodniczącego ZHP postrzegamy też jako stwarzanie sprzyjających warunków dla kształtowanie bieżącej i przyszłej wizji ZHP przez pokolenie, które obecnie odgrywa w nim kluczową rolę, pełniąc przede wszystkim funkcje drużynowych oraz komendantów i członków komend hufców.
Jestem instruktorką z Chorągwi Śląskiej, z Hufca ZHP Czechowice-Dziedzice. Jestem w ZHP od roku 2000 r., w którym to roku złożyłam Obietnicę Zucha. Zobowiązanie Instruktorskie złożyłam w 2009 r. Jestem Zuchmistrzynią.
Choć na Śląsku nie mieszkam od lat, moje podbeskidzko-śląskie serce sprawia, że nadal działam również na rzecz mojego macierzystego Hufca i środowiska harcerskiego.
Pełnię funkcję Zastępczyni Kierownika Wydziału Zuchowego przy GK ZHP, a także sekretarza Komisji Rewizyjnej Hufca ZHP Czechowice-Dziedzice oraz członkini hufcowej KSI. Do niedawna byłam delegatką ZHP do Ogólnopolskiego Forum Organizacji Pozarządowych. Byłam delegatką na 42. i 43. Zjazd ZHP.
Jestem metodykiem zuchowym. Od 12 lat pracuję na rzecz metodyki zuchowej na poziomie centralnym – w latach 2019 – 2022 byłam Szefem Zespołu Zuchowego (aktualnie: Wydziału Zuchowego), a od 2023 roku pełnię funkcję Zastępczyni Kierownika Wydziału Zuchowego. Od lat, mimo odległości, pełnię także służbę na rzecz mojego Hufca - sprawując w nim różne funkcje.
Zawodowo – jestem prawnikiem. Posiadam uprawnienia radcy prawnego. Jestem także mediatorką. Aktualnie współpracuję z kancelariami radcowsko-adwokackimi w Warszawie. Prowadzę także indywidualną praktykę.
Prywatnie – bardzo często podróżuję: czasem bliżej, czasem dalej, a poza tym regularnie biegam na kort, aby zagrać w tenisa.
Staram się łączyć szereg aktywności zawodowych i społecznych, a także nieustannie podnosić swoje kwalifikacje i udowadniać, że niemożliwe nie istnieje.
Przez całą swą harcerską drogę jestem instruktorem Hufca ZHP Gdańsk-Wrzeszcz-Oliwa. Tu 46 lat temu złożyłem Obietnicę Zucha, później Przyrzeczenie i Zobowiązanie. Byłem zastępowym, drużynowym dużej wodnej drużyny wielopoziomowej, komendantem hufca, członkiem i przewodniczącym HKSI, obecnie jestem komendantem szczepu Nieprzetartego Szlaku. Gdzieś w okolicach próby harcmistrzowskiej zacząłem też udzielać się „powyżej hufca”, trafiłem do chorągwianej KSI, później do zespołu centralnego pracującego nad reformą metodyczną (dużo dawniej niż ktokolwiek myślał o dzisiejszych tropach i wyzwaniach...). Zaangażowałem się w przedsięwzięcie GK znane jako „opcja zero”, które z początkowego planu radykalnego zmniejszenia stosu naszych instrukcji i regulaminów ewoluowało w wieloletnie prace nad upraszczaniem, ale też poprawianiem naszych dokumentów. Ostatnie dwie kadencje działałem w Radzie Naczelnej. Byłem zaangażowany w większość prac nad reformą SIM, w tym cały ostatni etap prac w Radzie. Byłem delegatem na 6 ostatnich Zjazdów ZHP, poczynając od 2013 r., gdzie jakoś dziwnie trafiałem na ogół do komisji zajmujących się Statutem lub uchwałami... Obecnie jestem komendantem szczepu, przewodniczącym ChKSI, wiceprzewodniczącym Sądu Harcerskiego Chorągwi, współkierownikiem Wydziału Wychowania Duchowego i Religijnego GK, działam w zespole GK ds. dokumentów i często bywam wciągany w różne działania, których elementem jest modyfikowanie naszych dokumentów wewnętrznych.
Moje życie zawodowe jest ilustracją tezy, że nic tak nie bawi bogów jak planowanie przez ludzi swego życia. Ukończyłem technologię chemiczną na Politechnice Gdańskiej i zamierzałem zostać naukowcem. Później obroniłem doktorat z chemii organicznej i... na wiele lat zostałem tłumaczem. W międzyczasie pracowałem przez chwilę jako nauczyciel żeglarstwa, by w końcu przejść do branży IT i pracować jako programista, co czynię do dziś. Ale wątpię, by w kwestii wyginania mi ścieżki życiowej los powiedział już ostatnie słowo.
Jako że otaczający nas świat składa się z samych fascynujących rzeczy, na przestrzeni lat interesowało mnie wszystko. Pół dzieciństwa przepływałem w kajaku. Wywodząc się z drużyny wodnej, siłą rzeczy uprawiałem pływanie, ratownictwo wodne, żeglarstwo, motorowodniactwo, do dziś pół szuflady zajmują mi różne patenty i certyfikaty wymagane w naszym państwie w różnych okresach. Uczyłem się nurkować, ale musiałem przestać. Przez lata bawiłem się elektroniką, wywoływałem zdjęcia na papierze, zanim cała branża się scyfryzowała. Kilka lat oglądałem niebo przez teleskopy. Jeździłem na rowerze po kaszubskich górkach, przebiegłem kilka ultramaratonów, a w ostatnich latach wkręciłem się w motocyklizm i zwiedzam pola i lasy w Polsce i za granicą.
Harcerską drogę rozpoczęłam w zuchowej „Słonecznej Gromadzie”, potem była moja przygoda w drużynie harcerskiej, która doprowadziła do złożenia Zobowiązania Instruktorskiego w 1987 roku. Pełniłam funkcje instruktorskie na wszystkich poziomach organizacji. Byłam wieloletnią drużynową 2 Drużyny Harcerskiej im. Ewy Matuszewskiej „Mewy”, następnie zastępcą komendanta ds. programowych Hufca ZHP „Szczecin”. W latach 1997–2005 byłam członkinią Rady Naczelnej ZHP, a w kolejnych latach członkinią Naczelnego Sądu Harcerskiego ZHP. Od 2014 roku działam w Chorągwianej Komisji Stopni Instruktorskich Chorągwi Zachodniopomorskiej.
Od 2022 roku pełnię funkcję Wiceprzewodniczącej ZHP.
Moim głównym obszarem harcerskiej aktywności był i jest program wychowawczy. Pracowałam w Zespole Ekologicznym Głównej Kwatery ZHP, współpracowałam z Wydziałem Harcerskim i Zuchowym GK ZHP, byłam pełnomocniczką Naczelnika ZHP ds. kontaktów z Centrum Zdrowia Dziecka oraz koordynatorką ogólnopolskiej Akcji „Grosik”. W latach 1999–2000 byłam współtwórczynią i ogólnopolską koordynatorką programu „Ścieżkami Zdrowia”.
Odpowiadałam za program i organizację dużych przedsięwzięć ogólnopolskich i międzynarodowych, m.in. jako szefowa bloków programowych Zlotów ZHP: „Ścieżkami Zdrowia” w Gnieźnie w roku 2000 czy w 2018 roku modułu „Cywilizacja” w Gdańsku. Byłam komendantką reprezentacji ZHP na Eurojam w Wielkiej Brytanii w 2005 roku, szefową bloku programowego Europejskiego Jamboree Skautowego w Gdańsku, które niestety nie doszło do skutku z powodu pandemii Covid, także drużynową podczas Jamboree w Chile (1999). Obecnie pełnię funkcję lidera modułu Village na WSJ 2027. W roku 2024 uczestniczyłam jako obserwator z ramienia ZHP w konferencji WOSM w Kairze.
Zawodowo jestem lekarzem pediatrą oraz profesorem Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie. Od 1995 roku pracuję na PUM w Katedrze Anatomii, gdzie prowadzę zajęcia. Pełnię również funkcję Prodziekana Międzywydziałowego Centrum Kształcenia w Języku Angielskim Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie. Mój dorobek naukowy mieści się w zakresie obszaru nauk medycznych i antropologii. Byłam kierowniczką i wykonawczynią grantów naukowych, a także projektu NAWA „Welcome to Poland” zmierzającego do umiędzynarodowienia polskich uczelni. Współpracowałam z instytucjami finansującymi projekty ze środków europejskich i norweskich m.in. Swiss Tropical and Public Health Institute. Byłam promotorem 2 doktoratów, recenzentem w 5 przewodach doktorskich i 1 habilitacyjnym.
Byłam kierownikiem medycznym Centrum LUX MED w Szczecinie w latach 2013–2018. Prowadzę Indywidualną Specjalistyczną Praktykę Lekarską, w przychodniach LUX MED opiekuję się swoimi młodymi pacjentami.
Będąc wiceprzewodniczącą ZHP w kończącej się kadencji, uczestniczyłam w pracach Inicjatywy „Całym Życiem” skupiającej organizacje harcerskie i skautowe w Polsce w ramach projektu ROHiS. Współtworzyłam i prowadziłam Forum o Wychowaniu – cykliczną konferencję instruktorską i konferencję naukową ostatnich lat. Brałam udział w pracach zespołu metodyczno-programowego, zespołu SEDNO, konferencjach FIDES, pracach nad strategią ZHP - oceną realizacji w latach poprzednich i pracach zespołu przygotowującego strategię na kolejne lata.
Prywatnie lubię podróże dalekie i bliskie oraz wędrówki po górskich szlakach.
Jestem instruktorem Hufca ZHP Warszawa-Wola. To właśnie w nim, 47 lat temu, złożyłem Zobowiązanie Instruktorskie i pełniłem dwie najważniejsze funkcje: drużynowego i zastępcy komendanta hufca – każdą blisko 7 lat. Przez lata zebrałem wiele doświadczeń, wykonując mandat członka władz ZHP. Byłem m.in. dwukrotnie wiceprzewodniczącym Rady Chorągwi Stołecznej ZHP, członkiem Prezydium Rady Naczelnej ZHP w najtrudniejszym dla ZHP okresie w III Rzeczypospolitej (1989-1990). Przez dwie kadencje pełniłem funkcję wiceprzewodniczącego Centralnej Komisji Rewizyjnej ZHP, byłem wiceprzewodniczącym ZHP, a także członkiem i przewodniczącym Naczelnego Sądu Harcerskiego ZHP. Obecnie pełnię funkcję Przewodniczącego ZHP.
Przez wiele lat pracowałem jako urzędnik państwowy w różnych ministerstwach – Handlu Zagranicznego, Współpracy Gospodarczej z Zagranicą, Przekształceń Własnościowych, Skarbu Państwa oraz Pracy i Polityki Społecznej. Współtworzyłem m.in. reformę polskiego systemu emerytalnego z 1999 roku. Pełniłem także funkcje rządowe – podsekretarza stanu, sekretarza stanu i ministra polityki społecznej. Byłem członkiem rad nadzorczych wielu spółek akcyjnych, wiceprezesem Zarządu Powszechnego Towarzystwa Emerytalnego PKO/Handlowy S.A. Przez kilka lat wykładałem w Wyższej Szkole Ubezpieczeń i Bankowości i współpracowałem z Instytutem Pracy i Polityki Społecznej przy realizacji projektów badawczych. Obecnie, od 2006 r. jestem członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego. W latach 2023-2025 pełniłem funkcję Wiceprzewodniczącego EKES do Spraw Budżetu. Od 2006 r. jestem stałym doradcą komisji sejmowych. Te wszystkie doświadczenia nauczyły mnie rozumienia mechanizmów występujących w procesach decyzyjnych, finansów, budżetu, a także rozumienia prawa i procesów legislacyjnych.
Prywatnie, w czasie wolnym realizuję podróżnicze marzenia z młodości.
